~†•._.•Yamamoto Takeshi ThaiLand Fanclub•._.•†~

♡•._.• ชมรมคนรักยามาโมโตะ ทาเคชิคุง •._.•♡
 
บ้านPortalCalendarช่วยเหลือค้นหารายชื่อสมาชิกกลุ่มผู้ใช้สมัครสมาชิก(Register)เข้าสู่ระบบ(Log in)

Share | 
 

 So_Onez_ShotFic:All27/Darck

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ผู้ตั้งข้อความ
so_onez
Member
Member


จำนวนข้อความ : 83
Join date : 03/02/2009

ตั้งหัวข้อเรื่อง: So_Onez_ShotFic:All27/Darck   Sat Feb 07, 2009 4:41 am

8027 ลงไปแล้ว >///< ที่ บอร์ด ลงโดจิน

เพราะงั้น ตรงนี้เลยเป็น ของที่เก่าเอามาใหม่อีกรอบ 555+

+++++++++++++++++++++++++++++++

: Shot Fic/1827/สิ่งที่รั้งจิตใจของเมฆา

ทอนฟาสีเงินวาวแต่กลับมีคราบเลือดสีสดติดอยู่และได้ไหลรินเป็นสายทาง

“เฮอะ กระจอกจริงๆ”

ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาได้เอ่อยออกมาอย่างหน่ายๆ

ทำไมทุกครั้งที่ต่อสู้
นึกสะใจว่าจะเจอคนที่มีฝีมือเก่งๆบ้าง
แต่ทำไมกลับได้เจอแต่คนที่อ่อนแอ
พวกนี้มันก็แค่สัตว์กินพืชชั้นต่ำ ที่ไม่น่าไปประมือด้วยเลย

ไม่เหมือน
ใช่แล้ว มันไม่เหมือนเจ้านั้น
ซาวาดะ สึนะโยชิ
เจ้านั้นอ่อนแอแต่กลับแข่งแกร่ง
แข่งแกร่งเพื่อต้องการปกป้องคนที่สำคัญ
.
.
.
.
.
.
เดินกลับหันหลังอย่างไม่แยแสสิ่งใด สะบัดทอนฟาให้เลือดที่ติดอยู่นั้นกระเซ็นออก
เดินไปโดยไม่เหลียวมองกองศพที่อยู่ข้างหลังแม้แต่น้อย
จากคณะกรรมการนักเรียนบัดนี้ได้เดินเข้าสู่วงการมาเฟียซะแล้ว
ความตายนี้นะ
เป็นสิ่งที่เห็นซะจน
.
.
.

ชินชาไปซะแล้วซิ
.
.
.
“โอ๊ะ กลับมาแล้วรึ”

รีบอร์นในร่างเด็กหนุ่มเอ่อยทัก”

“กลับมาแล้ว”

ดวงตาสีดำสนิทได้มองไปยังคนที่ทักเขา
เจ้านี่เก่ง
เคยประทะกันมาแล้วแต่กลับไม่สามารถชนะได้เลยซักครั้งนึง

“อ้าว กลับมาแล้วหรือครับ คุณฮิบาริ”

ผู้ชายร่างเล็กกว่าได้เดินออกมาจากห้องกินข้าว เสียงใสๆนั้นทำเอาเขารู้สึกไม่สบอารมณ์นิดๆ

“นาย...ข้าวติดแก้ม”

ฮิบาริพูด

“เอ๋...จริงด้วยแฮะ แย่จัง”

สึนะหัวเรอะเก้อเขิน มือเล็กรีบแกะเอาเม็ดข้าวที่ติดอยู่ออก
.
.
.
เจ้านี่
ทำไมถึงชอบทำตัวเป็นคนทั่วไป
ทั้งๆที่ฐานะก็สูงใหญ่
สูงยิ่งกว่าเขา
เป็นนภาที่กว้างใหญ่และครอบครองทุกสิ่ง แม้กระทั้ง เมฆา
ไม่เข้าใจ
ไม่เข้าใจเจ้าหมอนี่เลยซักนิด
แต่ว่าทำไม พอเห็นหน้าเจ้านี่ ที่ทำท่าจะร้องไห้
ก็รู้สึกหงุดหงิดทุกครั้ง หงุดหงิดไอ้พวกที่ทำให้เจ้านี่เศร้าและหนักใจ
พอมารู้สึกตัวอีกที
ก็ยืนอยู่บนกองศพของเจ้าพวกสัตว์ชั้นต่ำที่ทำให้นภาแปดเปื้อน
.
.
.
.
.
.
“คุณฮิบาริ คุณได้ออกไปจากที่นี่โดยพละการอีกแล้วนะครับ”

สึนะได้ปรับสีหน้าให้ดูขรึมเพราะต้องการคำตอบจากปากของอีกฝ่าย
แต่ที่ได้รับกลับมาคือความเงียบ
.
.
.
.
“คุณไปทำลายกลุ่มมาเฟียของแฟมิลี่ฟิเนียร์มาใช่ไหมครับ “

หางตาคมได้ชำเลืองมาแว้บนึง

“ไม่เกี่ยวกับนาย”

///กะแล้วว่าจะต้องไม่ตอบ///
ร่างบางยืนคิด
การจะให้คนคนนี้ตอบคำถามให้ตรงๆนะ
แทบจะไม่มี

“คุณฆ่าคนของแก๊งนั้นไป 13 คน ในหลังบาร์แห่งหนึ่งในเมือง”

เสียงใสได้พูดอย่างสั่นๆ ทำให้ร่างสูงที่กำลังจะเดินไปได้หยุดชะงัก

“นายส่งคนมาแอบดูฉันหรือไง”

เสียงทุ้มเอ่ยอย่างไม่พอใจ บ่งบอกได้ว่ากำลังหงุดหงิด

“ก็แค่......อยากรู้”

ปึง!!

ร่างเล็กถึงกับสะดุ้งเมื่อร่างที่สูงกว่าได้ใช้มือทุบไปที่ผนังที่ข้างตัวเขา

‘รู้แล้วจะทำไม......ทีหลังก็อย่ามาสอดอีก จำไว้”

ดวงตาดุจเหยี่ยวได้จ้องมอง เหมือน ......................
ผู้ล่าและผู้ที่ถูกล่า

“แต่ถ้าคุณได้ฆ่าคนไป ผมก็ไม่ชอบใจนะ”

ผู้ถูกล่าไม่เกรงกลัวเลยซักนิด
จู่ๆ 2 มือที่แสนบอบบางได้คว้าตัวเขาไว้

“!?”

ผู้ที่ล่ากลับตกใจซะเอง

“ได้โปรดเถอะครับ อย่าฆ่าคนไปมากกว่านี้เลย”

น้ำใสๆไหลเอ่อ ริมฝีปากชมพูนั้นได้พูดขอร้องอย่างถึงที่สุด
.
.
.
.
.
.
ฉัน
ฉันคงทำไม่ได้
เพื่อนาย ถึงแม้มันจะผิด
แต่ในใจของฉันมันกลับพูดอยู่เสมอ
ใครที่บังอาจทำให้นายเสียใจ หนักใจ
โทษที่ควรได้รับคือมันจะต้องตายสถานเดียว
.
.
.
.
.
.
“ปล่อย”

“ไม่ปล่อยครับ ถ้าคุณ.....”

พูดยังไม่ทันจบ

“คุณเคียวครับ ตอนนี้พวกที่เหลือได้แอบหนีกำลังจะออกจากนอกประเทศแล้วครับ”

ลูกน้องคนสนิทได้พูดกล่าวอย่างหน้าตาเรียบเฉย

“ตายยากจริงๆ เหมือนแมลงสาบเลยนะ”

ฮิบาริพูดเสียงเบา มือแกร่งได้แกะมือเล็กให้ออก

///เขากำลังจะไป///

ตึง!!

“!?”

ฮิบาริต้องตกใจอีกครั้งเมื่อจู่ๆร่างเล็กกลับผลักเขาไปชนกำแพงอีกด้านนึง
เริ่มไม่สบอารมณ์อย่างที่สุด ขณะที่กำลังจะว่าใส่
กลับต้องตกตะลึงพร้อมกับลูกน้อง
มือเล็กได้แกะกระดุมเสื้อของตัวเองอย่างช้าๆ
ทันทีที่กระดุมเม็ดแรกหลุดออกมาก็เผยให้เห็นผิวเนื้อที่ขาวบางอมชมพู

“คิดจะทำอะไรของนาย”

ผู้พิทักษ์เมฆาเอ่ยถามทั้งๆที่ยังมึนกับภาพที่เห็นตรงหน้า

“ก็แค่อยากจะหยุดคุณ”

สึนะถอดเสื้อออกหมด หลงเหลือแต่กางเกงเท่านั้น

“หึ ออกไปได้แล้ว เท็ตซึ”

ฮิบาริพูดสั่ง ลูกน้องก็ทำตาม เดินออกไปอย่างโดยดี

///คิดจะหยุดฉันโดยการเอาตัวเข้าแรกงั้นหรือ ก็น่าสนุกดี///

เมื่อเสียงประตูปิดทั้ง 2 คนก็โผเข้าโอบกอดกันและกันอย่างรุนแรง

กระหายงั้นหรือ
.
.
.
คงงั้นหละมั้ง
ผิวกายที่น่าขย้ำของเจ้านี่ น่ากัดให้จมเขี้ยว
ยั่วยวนจนยากจะห้ามใจ
.
.
.
ฉันจะทำให้นายกลายเป็นของของฉันซะตอนนี้เลยดีกว่ามั้ง.....ซาวาดะ สึนะโยชิ
.
.
.
.
.
เพื่อไม่ให้คุณกลับไปเป็นเครื่องจักร
ผมถึงต้องยอมทำแบบนี้
เมื่อคุณหลงใหล กับร่างกายนี้แล้ว
คุณก็หมดสิทธิ์ ที่จะได้ออกไปไหน
.
.
.
.
แต่อยากจะบอกไว้นะครับ คุณฮิบาริ ผมนะ ไม่ใช่ของของ ใครหรอกนะ
.
.
.
จู่ๆรอยยิ้มก็ได้คลี่ออกราวกับปิศาจ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++End.
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว
so_onez
Member
Member


จำนวนข้อความ : 83
Join date : 03/02/2009

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: So_Onez_ShotFic:All27/Darck   Sat Feb 07, 2009 4:44 am

Shot Fic/6927/ความมืดมนที่สั่นไหว///กรุณาคิดว่าจะอ่าน

+++++++++++++++++

ฉึก!!



เสียงของโลหะสีเงินได้แทงทะลุเข้าที่ร่างกายบอบบาง เลือดสีแดงฉานเข้มไหลทะลักเอ่อล้น

จนดูน่าหวาดเสียว

น้ำตาไหลเอ่อ ปากและมือสั่นระริก

เพราะความเจ็บปวด

แต่กระนั้นคนที่ถูกแทงด้วยอาวุธที่น่ากลัวนี้ ก็ยังคง

.

.

.

ยิ้ม

.

.

.

“รู้สึกอย่างไรบ้างครับ กับความตายที่กำลังจะมา”



ใยสายหมอกถึงได้สังหารนภา



มือใหญ่ได้กดแท่งสามง่ามนั้นให้ลึกลงกว่าเดิม

ร่างเล็กกระตุกเฮือก ยิ่งทำให้หยาดโลหิตไหลออกมามากขึ้นกว่าเดิม

บัดนี้ร่างของผู้ที่ถูกกล่าวขานว่าเป็นท้องฟ้าที่สดใสและกว้างใหญ่

ถูกย้อมไปด้วยสีแดงสด



“ยังคงรักฉันอยู่ซินะ”



ชายหนุ่มดวงตาสีน้ำตาลกัดฟันพูด

มือบางได้คว้ามืออีกฝ่ายไว้แล้วกำแน่น



“คึหึหึ ถ้าผมไม่รักคุณ ผมคงไม่ทำแบบนี้หรอกนะ”

.

.

.

ถูกแล้ว

ถ้าผมไม่รักคุณ

ไม่ปรารถนาคุณ

ผมคงไม่ทำแบบนี้หรอก

.

.

.

.

.

.

+++++++++++++++++++++++++++++++++

(ย้อน)

.

.

.

.

.

“ได้ข่าวว่าช่วงที่ผมไม่อยู่ คุณได้ออกไปข้างนอกโดยพละการอีกแล้วนะครับ วองโกเล่”



เสียงทุ้มได้เอ่ยทักกับอีกฝ่ายที่เดินเข้ามาในห้องนอน



“หือ....ทำไมหละ มันไม่ได้เกี่ยวกับนายเลยนี่นา”



เสียงใสตอบกลับ พลางเดินถอดเสื้อนอกออกวางไว้บนโซฟา

นัยน์ตาสีแดงได้จ้องมองกิริยานั้น

มือแกร่งได้คว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว



“!?”



สึนะถึงกับตกใจ



“ผมไม่อยากจะรู้นักหรอกนะ ว่าคุณนะออกไปทำอะไรกับใครและที่ไหน”



กล่าวเสร็จก็ได้กระชากเสื้อเชิ้ตสีขาวออกมาอย่างรุนแรง

เผยให้เห็นผิวเนื้อ ที่ขาวผ่องแต่กลับมีรอยจูบรอยกัดแต่งแต้มเต็มไปหมด



“อ๊ะ”



ร่างเล็กอุทานด้วยความตกใจอีกครั้ง

แต่แค่แป๊บเดียวใบหน้าที่ดูตื่นๆก็ได้กลับมาเย็นชาอีกครั้งนึง



“มุคุโร่”



“….”



“ฉันนะ ไม่ใช่ของ ของนายหรอกนะ”

.

.

.

.

.

.

ใช่แล้ว

ฉันคือฉัน

จะทำอะไรมันก็เป็นเรื่องของฉัน

มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนายเลย

ไม่มีใครครอบครองฉันได้หรอก

แม้แต่

.

.

.

.

.

.

นาย

.

.

.

.

.

ชายหนุ่มที่ตัวสูงกว่าได้แต่ยืนนิ่งไม่พูดจาตอบกลับเหมือนเก่า



“ถ้าเข้าใจแล้ว ก็ปล่อยเสื้อฉันซักที”

.

.

.

.

.

.

เงียบ

จนดูน่ากลัว



“คุณนี่มันร่านซะจนไม่มีทางรักษาได้แล้วซินะ”



“!?”

.

.

.

.

จับลากไปที่เตียงใหญ่

เสียงร้องห้ามได้ดังขึ้น

แต่ทว่ากลับห้ามไม่ได้

เสื้อผ้าทั้งบนและล่างถูกดึงกระชากออกมาหมด

จนเหลือแต่ร่างกายที่เปลือยเปล่า ร่างกายนี้แหละที่ชวนให้คนเห็นแล้วหลงใหล

แต่สำหรับเขา ร่างกายนี้แหละที่แสนจะน่าขยะแขยง เพราะที่ว่ามันได้ผ่านใครต่อใครมา

นับไม่ถ้วน

แต่ทำไมนะ ทั้งๆที่เกลียดแต่กลับต้องมาจมปรัก กับร่างกายนี้ทุกที

.

.

.

.

บุรุษแห่งสายหมอกจัดการกระทำมอบบทรักที่รุนแรงให้กับผู้เป็นนาย

กระแทกกระทันให้เจ็บปวด สร้างรอยแผลใหม่ทับรอยแผลเก่า

บ่งบอกไปว่า

เขานี่แหละ คือผู้ที่ได้ครอบครองนภาผืนนี้

.

.

.

แต่เขาไม่รู้ว่า

.

.

.

.

คนที่ถูกกระทำอย่างโหดร้ายนั้น แว้บนึงได้แสยะยิ้มออกมา

ราวกับว่า

.

.

.

.

กำลังมีความสุข

.

.

.

.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

///ฉันไม่ใช่ของ ของนาย///



ถ้าคุณพูดแบบนั้น

ผมเองก็คงต้องทำอะไรซักอย่าง

รู้มั้ยวองโกเล่ คำพูดของคุณช่างโหดร้ายซะเหลือเกิน

ผมเริ่มจะทนไม่ได้แล้ว ที่เห็นคุณออกไปเล่นรักกับคนอื่น

อยากให้คุณกลายมาเป็นของผมคนเดียว

.

.

.

++++++++++++++++++++++++++++++++++

3 วันต่อมา



“ไม่ว่ายังไงก็ยังทำต่อไปใช่ไหมครับ”



“ก็บอกไปแล้วนี่นา ว่าฉันไม่ใช่ของนาย”

.

.

.

.

.

รู้สึกมีอะไรบางอย่างขาดลงทันที

ฉับพลันหอกสามง่ามก็โผล่มาที่มือของสายหมอก

.

.

.

.

ฟ้าว~



ฉึก!!



+++++++++++++++++++++++++++++++++



“ถึงกลับต้องฆ่าฉันเชียวหรือ”



ร่างที่เล็กกว่าพูดพร้อมกับกระอักเลือด

ดวงตาเริ่มสั่นพร่า



อา..........

นี่เรากำลังจะตายแล้วซินะ

.

.

.

.

“ร้องให้ทำไมหละ ก็นี่นะ นายเป็นคนทำเองแท้ๆ”



สึนะกล่าว



“คึหึหึ คุณเองก็เหมือนกันนั้นแหละครับ”

.

.

.

.

แม้แต่ตัวผมเอง ก็ยังไม่เข้าใจ

ว่าน้ำตาทำไมถึงได้ไหลออกมา

.

.

.

.

.

“นี่มุคุโร่....”



“ครับ”

.

.

.

.

“ฉันได้บอกไปแล้วนะ ว่าฉันนะไม่ใช่ของ ของใครทั้งนั้น”

.

.

.

.

.

เพราะเป็นนภาที่กว้างใหญ่จนไม่มีใครจับจองหรือไขว่คว้าได้

แต่นภานั้นกลับครอบครองทุกสิ่งที่อยู่ภายใต้ผืนนภาได้เอง

มันเป็นเพราะอะไรกันนะ

.
.
.
.
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว
so_onez
Member
Member


จำนวนข้อความ : 83
Join date : 03/02/2009

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: So_Onez_ShotFic:All27/Darck   Sat Feb 07, 2009 4:46 am

: ShotFic:5927/สุนัขรับใช้ผู้ซื่อสัตย์

++++++++++++++++++++++++

ยังจำได้ไหม
ว่านายสัญญาอะไรกับฉันไว้
.
.
.
.
.
.
“ว่าไงสึนะ วันนี้ขยันแต่เช้าเลยนี่นา”
รีบอร์นกล่าวทักชายหนุ่มที่กำลังนั่งทำงานอยู่
วองโกเล่รุ่นที่ 10 เงยหน้ามามองคนที่ทัก

“ก็วันนี้ โกคุเทระจะกลับมานี่นา ฉันก็รีบปั่นให้เสร็จจะได้ไปพักผ่อนกับโกคุเทระ”

พูดแล้วยิ้มอย่างร่าเริง

“งานอะไรหละ”

เด็กหนุ่มในชุดมาเฟียสีดำถามอย่างสงสัย

“งาน.......”
.
.
.
.
.
.
.
.
.
“รุ่นที่ 10 เรียกผมมามีอะไรหรือครับ”

ว่าที่มือขวาได้เข้ามาถามอย่างตื่นเต้นหลังจากที่ได้รับคำสั่งให้เรียกพบ
สึนะที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้โซฟาได้ลุกขึ้นมาหาพร้อมกับโผกอดอีกฝ่ายทันที

“!?”

ผู้พิทักษ์วายุถึงกับตกใจ รนรานทำอะไรไม่ถูก
จะดันออกก็กลัวว่าจะยิ่งเสียใจหนักกว่าเก่า
แต่ถ้าไม่ดันออกก็กลัวใจตัวเองซะเหลือเกิน

“ระ...รุ่นที่10ครับ”
.
.
.
“นี่โกคุเทระ นายยังจำสัญญาให้กับฉันได้หรือเปล่า”

“ได้ซิครับ สัญญาที่ว่าผมจะรับใช้รุ่นที่10ไปตลอดชีวิตและจะปกป้องยอมตายเพื่อรุ่นที่10ครับ”

คำพูดที่หนักแน่น
ฟังแล้วน่าเชื่อถือ

สึนะยิ้มหวาน

“ถ้างั้นวันนี้....ช่วยไปทำงานอะไรให้ฉันซักอย่างนึงซิ”
.
.
.
.
.
.
.
งานที่ให้ไปลอบฆ่าหัวหน้าแก๊งมาเฟีย
แล้วเอาหัวของมันมาให้ฉัน
.
.
.
.
.
โกคุเทระนิ่งเงียบไปชั่วครู่
แววตาที่ตื่นๆได้หายไป
กลับมาเป็นแววตาที่เย็นชา
แววตาของนักฆ่า
.
.
.
.
.
“ได้ซิครับ เพื่อรุ่นที่10”
.
.
.
.
.
.
ใช่แล้วหละ
นายต้องเชื่อฟังฉัน
ดูและและปกป้องฉันคนเดียวเท่านั้นนะ
.
.
.
.
.
.
ถึงแม้ว่าจะโดนว่าเป็นสุนัขรับใช้
ก็ไม่ต้องไปโกรธหรือเสียใจ
ก็นายนะ
.
.
.
.
.
เป็นสุนัขรับใช้จริงๆนี่นา
แต่นายนะ แตกต่างกันตรงที่
.
.
.
.
.
นายซื่อสัตย์ต่อฉันและจริงใจให้กับฉันมาตลอด
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ในค่ำคืนที่เงียบสงัด
เสียงฝีเท้าได้เดินใกล้เข้ามาและมาหยุดอยู่ที่หน้าประตู
ห้องนอนของสึนะ

ก๊อกๆๆ

“เข้ามาซิ”

แอ๊ด~
.
.
.
ทันทีที่ประตูเปิด
สึนะที่นั่งรออยู่ถึงกับตะลึงไปเล็กน้อย
บุรุษเบื้องหน้าที่สูงกว่าเขา
ผมสีเงินประกาย นัยน์ตาสีเขียวที่หม่นหมอง
ใส่เสื้อสูทสีดำ ที่แต่งแต้มไปด้วยสีแดงสดของเลือดศัตรู
.
.
.
.
มือ 2 ข้างได้ถือห่ออะไรซักอย่าง
ซึ่งก็มีคราบเลือดติดอยู่เต็มไปหมด
.
.
.
.
“กลับมาแล้วครับ รุ่นที่10”
.
.
.
.
ทำไมถึงรู้สึกสวยงาม
ทั้งๆที่มีกลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งไปหมด
แต่มันก็ไม่สามารถทำให้ภาพข้างหน้าดูน่าเกลียดไปเลย
อีกครั้งที่สึนะยิ้มตอบ

“เหนื่อยหรือเปล่า”

“เพื่อรุ่นที่10 ผมไม่เหนื่อยหรอกครับ”
.
.
.
.
.
ร่างบางเดินเข้าไปใกล้ โอบกอดร่างที่สูงใหญ่กว่าเขาไว้
มือเล็กจับลูบคลำตามแผ่นกายอย่างสนุกๆ
เขย่งเท้าเพื่อที่จะได้จูบให้รางวัล

ริมฝีปากที่นุ่มนวล ดวงตาสีน้ำตาลกลมโต
ผิวขาวที่บอบบาง จนดูน่าปกป้อง

อา......เขายอมทำทุกอย่างเพื่อ คนคนนี้ได้เสมอ
.
.
.
.
.
ผมยอมเป็นฆาตกร ยอมเป็นคนที่บาปหนา
เพื่อคุณคนเดียว
.
.
.
.
+++++++++++++++++++++++++++++++
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว
so_onez
Member
Member


จำนวนข้อความ : 83
Join date : 03/02/2009

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: So_Onez_ShotFic:All27/Darck   Sat Feb 07, 2009 4:47 am

: ShotFic:2727/ตัวตนที่แท้จริง

+++++++++++++++++++

น้ำตาเอ่อไหลจนรู้สึกได้
ใจสั่นระริก จนรู้สึกเจ็บ
อยากเจอ อยากพูดคุย
อยากกอด อยากจูบ
อยากได้ไออุ่นที่แสนคิดถึง
.
.
.
.
.
.
คิดถึงเหลือเกิน
.
.
.
.
ใบหน้าของคน คนนั้น
คนที่มีใบหน้าเฉกเช่นเดียวกับฉัน
.
.
.
.
.
“รุ่นที่ 10 ร้องไห้ทำไมครับ”
วายุหนุ่มได้เอ่ยถามปลุกผู้เป็นนาย เนื่องจากว่าตอนแรกตั้งใจจะมาปลุก
แต่เขากลับเห็นหยาดน้ำตาไสไหลรินจากขอบตานั้น
จึงคิดว่าฝันร้ายต้องรีบปลุกให้ตื่น

“โกคุเทระคุง......ฮะๆ ไม่มีอะไรหรอก”

พูดอย่างเก้อเขินพลางเกาหัวตัวเอง
แต่ในใจกลับรู้สึกเศร้าหมอง


เราร้องให้ทำไม
ทำไมรู้สึกคิดถึงมากเช่นนี้
แต่ว่าเรา คิดถึงใครกันนะ
.
.
.
.
.
.
“เฮ้ สึนะ ไหวหรือเปล่านะ”

น้ำเสียงที่ดูเป็นกันเอง ยามาโมโตะผู้พิทักษ์แหวนพิรุณได้เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง
กับสีหน้าของเพื่อนรัก ไม่สิ หัวหน้าของเขาต่างหากหละ

“เอ๋......อื้ม ฉันไม่เป็นไร สบายดีนะ”

ยังคงปากแข็ง
จะบอกใครเขาได้หละ
ว่าตอนนี้ตัวเราเป็นอะไร
รู้สึกแปลกๆ
ไม่เข้าใจเลย
.
.
.
.
.
.
ในห้องนอนที่แสนกว้างขวางของหัวหน้ากลุ่มมาเฟียที่ยิ่งใหญ่
วองโกเล่ แฟมิลี่
บุรุษที่ได้เปรียบเทียบว่าเป็นนภากำลังยืนมองหน้าตนเองที่กระจก
มือ 2 ข้างได้จับลูบหน้าตัวเอง

///ปวดหัว รู้สึกมึนๆพิกล///

“รีบนอนดีกว่ามั้งเรา”
.
.
.
.
.
อย่าพึ่งซิ
.
.
.
.
“!?”

ชายหนุ่มสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นมาในหัว เหลียวมองซ้ายขวาก็ไม่เห็นมีใคร

///หูฝาดไปรึ///
.
.
.
.

เปล่าหรอกนะ หูนายไม่ได้ฝาด
ฉันเอง ฉันเองไงหละ จำไม่ได้หรือ
.
.
.
.

ยิ่งได้ยินยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่
ผีหลอก!!

“หยา~”

ร้องเสียงหลง

///วันนี้ไปนอนกับคนอื่นดีกว่า
ท่าทางจะไม่ดีซะแล้วซิ///

.
.
.
.
อย่าหนีซิ นายจำไม่ได้หรือ
.
.
.
.
.
“!?”

จู่ๆร่างกายก็แข่งทื่อ
ชายหนุ่มเริ่มประสาทเสียขึ้นทุกที
.
.
.
.
.
อย่าหนีฉันไปเลยนะ
ฉันนะคิดถึงนายจนจะแย่อยู่แล้ว
.
.
.
.
.
“นายเป็นใครกัน”

คำพูดแรกที่ได้พยายามพูดออกมา
.
.
.
.
ดีใจจัง ที่นายยอมพูดกับฉัน
ฉันคือนาย นายคือฉันไงหละ
.
.
.
.
.
“อย่ามาทำบ้าๆนะ ฉันไม่ได้รู้จักนายซักหน่อย”

เริ่มพูดขึ้นเสียง
.
.
.
.
.
อย่าอารมณ์เสียซิ ฉันแค่อยากจะมาปกป้องนายนะ
ก่อนที่นายจะตกลงไปกว่านี้
.
.
.
.
.
“ปกป้องอะไร”

สึนะยังคงตะคอกถาม
รู้สึกหวาดกลัวแต่ตอนนี้กลับเริ่มโมโหซะแล้ว
.
.
.
.
นาย ชอบการฆ่าคนหรือ.....
.
.
.
.
“…….”
.
.
.
.
เงียบไปเลยหรือ นั้นซินะ
ก็นายนะ ไม่ชอบที่จะสั่งให้ผู้พิทักษ์ออกไปกำจัดคนนี่นา
คิก คิก
.
.
.
.
“อย่ามากวนโมโหฉันมากกว่านี้นะ
นายต้องการอะไรบอกมาซิ เงิน หรือว่า ชีวิตของฉัน”
.
.
.
.
.
บ้าหรือเปล่า สึนะ ฉันไม่ต้องการของแบบนั้นหรอกนะ
สิ่งที่ฉันต้องการนะหรือ บอกไปแล้วนี่......ฉันต้องการปกป้องนาย
.
.
.
.
.
วูบ

พลันสติดับวูบลง
.
.
.
รู้สึกตัวอีกทีก็ได้มองรอบข้าง
เจอแต่ความมืด ไร้ซึ่งแสงสว่าง
เหมือนตอนที่เจอกับมุคุโร่ ฝันที่มืดมนจนดูน่าหวาดกลัว
.
.
.
.
“ยินดีต้อนรับนะ สึนะ ในที่สุดเราก็ได้เจอกันตรงๆซักที”

ร่างบางถึงกับตกใจ เมื่อได้พบเจอกับคนที่พูดกรอกหูเขาตลอด
หมอนั้นหน้าตาเช่นเดียวกับเขา แต่มีดวงตาสีส้มที่ดูสุขุม

“นั้นมันไฮเปอร์โหมด”

ที่แท้หมอนี่ก็คือตัวตนอีกคนของเขางั้นเหรอ

“ใช่ ฉันคือนายในโหมดสู้นี่นา”

กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูสงบซึ่งมันก็ต่างกับอีกฝ่ายที่ดูไม่สงบไปด้วย

“ทำไมกันหละ ปกตินายก็คือฉัน และฉันจะเป็นโหมดนี้ก็ต่อเมื่อตอนที่โดนกระสุนรีบอร์น
และเม็ดยา นี่ นายนะจะมาเป็นสิ่งที่มีชีวิตแบบฉันได้ไงกัน”

ยิ่งพูดยิ่งมึนแต่สิ่งที่รับรู้ได้คือ หมอนี่ไม่ควรจะเป็นแบบนี้

“เอ.....ไม่รู้ซินะ มันก็ถูกอย่างที่นายว่านั้นแหละ ฉันไม่ควรจะมาเป็นแบบนี้
แต่ก็นะ.................ช่างหัวมันเถอะ”

“!?”

สึนะถึงกับยิ่ง งง กับคำพูดแบบนั้นทันที

“นี่ มาเข้าเรื่องกันดีกว่า”

พูดเสียงเบาๆพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้

“นาย ชอบสีแดงที่แดงเหมือนเลือดหรือเปล่าหละ”

“นายชอบฆ่าคนใช่หรือไหม”

“นายชอบเห็นน้ำตาของคนที่สูญเสียสิ่งที่สำคัญไปงั้นหรือ”

“หยุดนะ!!”

เสียงหวานได้ตะคอกบอกให้หยุด
น้ำใสได้ไหลออกมาจากนัยน์ตาสีน้ำตาลประกายนั้น
น้ำตาของความเสียใจ

“ไม่......ได้โปรดอย่าถามแบบนี้”
ร่างเล็กถึงลงไปนั่งกุมขมับ
แล้วร้องไห้ไม่หยุด

“ขอโทษนะ แต่ฉันก็ไม่อยากจะพูดแบบนี้หรอก
ร้องให้ออกมาเถอะ สิ่งที่นายเก็บไว้ในใจนะ”

สึนะอีกคนได้เข้ามานั่งใกล้ พร้อมกับเอามือลูบไล้อย่างห่วงๆ

“ฮึกๆ....อย่า พอเถอะ”

เจ็บปวด เมื่อได้เห็นน้ำตาของคนที่กำลังจะตาย
เสียใจกับการที่เห็นญาติของคนที่ตายไปนั้นร้องให้
สิ่งที่ตามมาคือคำด่า และสาปแช่ง

“สึนะ เงยหน้าหน่อยสิ”

ไม่พูดเปล่า มือนั้นได้เชยคางให้อีกคนเงยหน้า

ริมฝีปากบางได้ประกบอย่างนุ่มนวล
มือบางได้ช้อนให้ให้นั่งตัวตรงๆ ก่อนจะเริ่มผลักให้ล้มลงนอนหงาย

“อยะ...อย่านะ”

อีกคนร้องห้าม เพราะไม่ทันคาดคิดว่าจะเจอแบบนี้เข้า
แต่กลับไม่สามารถห้ามได้ เพราะแรงของเขาไม่มากพอ

“คิก คิก รู้หรือเปล่าสึนะ ฉันนะยังมีอีกสิ่งนึงที่อยากได้จากตัวนาย”
.
.
.
“!?”

“ฉันอยากได้ตัวของนาย จนแทบบ้าเลยหละ”

พูดเสร็จเสื้อผ้าก็ได้ถูกถอดออก
เผยให้เห็นหัวนมอมชมพูนั้น
คนที่คร่อมอยู่ได้แสยะยิ้มและเลียริมฝีปาก
ก่อนจะก้มลงไปจูบ เลีย และกัดเม้ม อย่างเมามัน

“อ๊ะ.....อ้า”

เสียงครางได้หลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
และนั้นเป็นสิ่งที่น่าพึงพอใจกับคนที่กระทำอยู่

“คิก คิก อีกอย่างนึง ฟังดีๆนะสึนะ”

ชายหนุ่มก้มลงไปกระซิบข้างหูของคนที่อยู่ใต้ล่าง

“ทั้งเลือด ทั้งน้ำตาของคนที่ตายและใบหน้าที่เศร้าโศกของพวกนั้นนะ
ฉันชอบนะ”

“!?”

พูดเสร็จประกบจูบอย่างเร่าร้อน
มือบางแต่แกร่งนั้นได้จัดการถอดกางเกงออกพร้อมกับคว้าส่วนที่อ่อนไหว
ของคนที่ถูกทาบ

“อื้อๆๆ”

ร้องทักท้วงแต่ไร้ผล
สึนะในโหมดไฮเปอร์ได้กระแทกตัวเองเข้าไปอย่างรุนแรง
เรียกสีแดงไหลรินออกจากช่องทาง

“อื๊อ!!”

เจ็บปวดแต่กลับมีบางสิ่งที่ปนมาด้วย
ความเสียวซ่าน

“อ่ะ......สุดยอดเลย”

สึนะที่กระทำอยู่ได้พูดเสียงสั่นก่อนจะเริ่มขยับตัว
จากช้าและเริ่มแรงขึ้น
.
.
.
.
.
“อ่ะ........หยะ....หยุด....อื้อ”

หลังจากที่ปากเป็นอิสระ
เสียงห้ามได้ผสมไปกับเสียงครางไปซะแล้ว

“มีความสุขไหมหละ ฉันนะดีใจมากเลยนะที่ได้เจอนายและได้ทำแบบนี้กับนาย”

พูดเสร็จก็ก้มลงไปกัดหูให้เจ็บเล่น

“อ่ะ”

น้ำสีขาวขุ่นได้ไหลเอ่อจากส่วนที่อ่อนไหวของเขา
พร้อมกับน้ำสีขาวที่ปนกับสีแดงไหลย้อยลงมาจากช่องทาง

สติเริ่มจะดับวูบไปอีกครั้ง
ดวงตาสั่นพร่า......จนครองสติไม่ไหว
.
.
.
.

คิก คิก หลับไปเถอะ พักให้สบายไปเลยนะ สึนะ
ต่อจากนี้ไป ฉันจะออกไปแทนนายเอง
.
.
.
.
.
เลือดนะหรือ
น้ำตานะหรือ
คำด่าสาปแช่งนะหรือ
.
.
.
.
ฉันหละ ชอบจริงๆ

++++++++++++++++++
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว
so_onez
Member
Member


จำนวนข้อความ : 83
Join date : 03/02/2009

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: So_Onez_ShotFic:All27/Darck   Sat Feb 07, 2009 4:49 am

: ShotFic:X27/รู้เขารู้เรา
+++++++++++++++++

.
.
.
.
.
.
รู้มาตั้งแต่แรก
ว่านายนะ ช่างดูสดใส ร่าเริง
แต่กลับอ่อนแอและไม่น่ามาดำรงวิธีของมาเฟียได้
ผิดกลับฉัน
ที่ดูโหดร้าย แต่แข่งแกร่ง ใช่ ฉันแข่งแกร่ง
ชอบการนองเลือด ชอบการต่อสู้
ผิดจากนาย
.
.
.
.
.
นายมันอ่อนแอ
เป็นแค่ไอ้สวะที่อ่อนแอ
.
.
.
.
.
“เฮ้ ไอ้คุณบอส เห็นบอกว่าวองโกเล่ต้องการพบตัวแนะ”

ฉลามหนุ่มได้เข้ามาตะโกนโหวกเหวกในห้องเช่นเดิม

“ไปบอกมันว่าฉันไม่อยากจะไปพบ”

น้ำเสียงทุ้มที่บ่งบอกถึงอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน
.
.
.
.
แค่รู้ว่ามันต้องการให้ไปพบ ก็แทบอยากจะอ้วก
มันเป็นใคร ก็แค่ไอ้สวะที่น่าเบื่อ น่ารำคาญ
วันๆมีแต่สั่งให้ไปพบ
แล้วพร่ำแต่เรื่องน่าเบื่อ มันจะโกรธอะไรนักหนา
กะอีแค่ฆ่าคน
ก็แค่นั้นเอง
.
.
.
.
.
.

ก๊อกๆๆ

“........”

แอ๊ด~

“!?”

“คิดไว้แล้วหละ ว่านายไม่ไปหาฉันแน่”

บุรุษร่างที่เล็กกว่าใส่ชุดเต็มยศของวองโกเล่ได้ปรากฏต่อหน้าเขา
เท้าได้ย่างก้าวเข้ามาอย่างใจเย็น
ผิดกับอีกคนที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว
นัยน์ตาสีแดงกร่ำได้จับจ้องคนที่อยู่ด้านหน้าทุกกิริยา

“ยังจะหน้าด้านมาหาอีกหรือไง ไอ้สวะ”
.
.
.
.
.
พูดไปพลางดื่มเหล้าไปพลาง
น่าเบื่อ
ยังจะตามมาถึงนี่อีก
.
.
.
.
“ดูอารมณ์ไม่ดีเลยนะ แต่ฉันก็เห็นนายเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เจอเลย
ระวังจะแก่เร็วนะ แซนซัส”

เอ่ยด้วยวาจาเป็นกันเอง แถมยิ้มให้พร้อม
.
.
.
.
แล้วมันเป็นเพราะใครกันหละ ที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้
ใบหน้าที่ยิ้มตลอดเวลาแบบนั้นดูแล้ว
ช่างดูน่ารำคาญจริงๆ
.
.
.
.
.
“นี่ แซนซัส ฉันมานี้เพราะมีเรื่องจะขอร้องอะไรซักหน่อยนะ”

“…….”

รู้สึกว่าคราวนี้มาแปลกๆ
.
.
.
.
.
ชายหนุ่มร่างบางเดินเข้ามาใกล้ทุกขณะ
ไม่ได้เกรงกลัวเขาเลยแม้แต่น้อย
ผิดไปจากเดิมที่แต่ก่อนยังมีเกรงๆ

แล้วก็ต้องตกใจเมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็โดนอีกฝ่ายได้โอบกอดเขาไว้อย่างแนบแน่น
ผมสีน้ำตาลประกายนั้นช่างนุ่มนิ่มเหมือนไหมพรม
ได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัว ผิวที่บอบบางจนน่าปกป้อง

“มีอะไรอีกหละ”

เสียงทุ้มได้พูดถาม ไม่มีคำว่าสวะต่อท้าย
สงสัยคงได้ลืมพูดไปแล้วหละมั้ง

“แซนซัส............ช่วงนี้วองโกเล่ดูสงบลงจนน่าเบื่อ แต่กระนั้นนะ ยังมีพวกเห็บหมัดเกาะอยู่เล็กน้อยฉันอยากให้นายไปจัดการให้หมดเลยได้ไหม”

พูดเสียงอ้อนวอนอย่างเศร้าสร้อย มือเล็กได้บีบจับชายเสื้อก่อนจะเริ่มลูบไล้ไปมาตรงกล้ามท้อง

“ไปกินอะไรมาผิดหรือเปล่า”

เพราะรู้ถึงความผิดปกติ มือแกร่งได้จับมือบางให้เลิกหยุดลูบเขาซะที

“โอ๊ย เจ็บนะ”

เสแสร้งเล่นละครได้เก่งเกินคาดจริงๆ
หยาดน้ำใสได้เริ่มเอ่อล้นตรงขอบตา
ทำใบหน้าดูยั่วยวนจนยากจะห้ามใจ

“เฮอะ ถ้าเป็นแบบนี้ก็น่าสนุกดีนี่นา นายนี่มันน่ากลัวจริงๆ”

นภาสีดำเริ่มรับรู้ได้แล้ว
แต่ดูว่าเขาเองก็จะสนุกตามไปด้วย
.
.
.
.
.
เมื่อรู้ก็ปล่อยไป
อยากจะเห็นจริงๆ
ว่าธาตุแท้ของนภาที่สดใส
มันจะเป็นยังไง
.
.
.
.
.
บทรักที่รุนแรง ร้อนแรงคงไม่ต้องไปกล่าวถึงซะแล้ว
เสียงกระแทกกระทั้นได้เริ่มเกิดขึ้น ดังขึ้น
ตามมาด้วยเสียงครางที่แสนหวาน
และเสียงหอบของทั้ง 2 ฝ่าย
.
.
.
.
.
.
“จะให้ฉันทำอะไรก็บอกมาได้เลย เจ้าสวะ”

“อา........ขอบใจนะ แซนซัส”

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ปล.ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและเม้นให้นะคับ

///โค้ง
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว
En*JOY_FC.
Member
Member


จำนวนข้อความ : 7
Join date : 21/04/2009
Age : 22
ที่อยู่ : YAmaMoto(ทาเคชิ)_FC.(เอิ๊ก.ๆ)

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: So_Onez_ShotFic:All27/Darck   Tue Apr 21, 2009 9:36 am

โอ๊วววว...

บอกได้เลยว่า"สุดยอด"

เอิ๊ก.ๆ.ๆสนุกมากมาย

ขอบคุณที่มาโพสให้อ่านน๊ะค๊ะ.ๆ
ว่าง.ๆมาโพสอีกก้ดี เอิ๊ก.ๆ
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว
X burner
Member
Member


จำนวนข้อความ : 16
Join date : 26/08/2009

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: So_Onez_ShotFic:All27/Darck   Wed Aug 26, 2009 5:27 am

หนุกๆ
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว
 
So_Onez_ShotFic:All27/Darck
อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 1 จาก 1

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
~†•._.•Yamamoto Takeshi ThaiLand Fanclub•._.•†~ :: ~Love Yamamoto~ :: ~Sawada Tsunayoshi Fanclub~-
ไปที่: